الرجل القرداشى فى شبهاى ماه رمضان يولداشى « 1 » اعنى آقاى مهدى مناف و الرجل الدر واكن للعلماء مع التأنى ، النائم وحده فى المطب آخراناً و الطالب للنوم تحت لحافه انساناً و الشاگردَينِ الدوستَينِ الذَينِ احدهما استحيى لان ياكل معنا فى اوباشدان و فى فرداه آج قالدى الى الآخشام « 2 » و اسلم ايضاً الى سائر الرفقا خاصة منهم العلماء و الحاج شيخ غفور و الحاج شيخ زاده و الى اهل البيت جميعاً و رحمة اللَّه و بركاته .
چند كتاب ارسال شده بود با يك عدد نامه كه شما زحمت كشيده پخش كنيد نمىدانم چه شد به صاحبان داديد يا نه اگر داديد خدا شما را بيامرزد كه عمل خيرى انجام دادهايد و اگر ندادهايد خدا شما را بيامرزد تا عمل خيرى انجام دهيد .
قربانت ، على مشكينى
سلام به محضر شريف رفيق بىوفا كه من او را دوست دارم ، او مرا نه كه شاعر گويد :
خوش آن بى مهربانى از دو سر بى * ز يك سر مهربانى درد سر بى
و كلمهء بى به معناى بُوَد است ؛ يعنى آقاى حاج سيد جلال الدين برسانيد ( ضمناً متنبه باشيد كه خودتان هم بىوفاييد و الا شاعره نگويد ( دوست دارم و دانم )
هامش
( 1 ) . دوستم .
( 2 ) . حيا مىكرد كه در سحرى چيزى با ما بخورد و فردايش تا عصر گرسنه مىماند .