فصل ششم : در حدّ محارب است
1 . كسى كه اسلحهء گرم يا سردى به دست گرفته ، به قصد ترسانيدن مردم و گرفتن مال آنها بيرون شود - چه در ميان شهر و اجتماع باشد ، يا در صحرا و سر راهها - او را « محارب » گويند [ و ] از نظر شرع اسلام ، عملش گناه كبيره و مجازات شديدى دربارهء او تعيين شده [ است ] .
2 . حدّ محارب ، يكى از امور زير است :
الف - كشتن با شمشير و نحو آن .
ب - به دار آويختن .
ج - بريدن دست راست و پاى چپ ، يا عكس آن .
د - تبعيد .
بدين معنا كه اگر در حين محاربه ، كسى را كشته است ، حدّ او كشته شدن ؛ و اگر مالى را غارت كرده و افرادى را ترسانده است ، حدّ او بريدن دست و پا ؛ و اگر فقط مردم را ترسانيده ، قتل و غارتى از وى سر نزده است [ و ] حدّ او تبعيد است .
3 . محارب ، جلوتر از آن كه گرفتار گردد ، اگر توبه كند ، مجازات حدّىِ او ساقط مىشود ؛ ولى اموال مردم را بايد به اهلش برساند .
4 . دزدى كه وارد خانهء مردم مىشود ، جزء محاربين است [ و ] اگر صاحبخانه در مقام دفاع از مال و جانش ، او را بكشد ، خونش هدر مىرود .
5 . بر صاحبخانه در صورتى كه دزد به قصد مال آمده ، دفاع كردن ، واجب نيست ؛ ولى اگر قصد جان او را داشته باشد ، واجب است به هر نحوى كه ممكن باشد از خود دفاع كند ، والّا فرار نمايد ؛ و دفاع از ناموس ، تا حدّى كه خطر جانى نباشد ، لازم است .