مسئلهء 3 . عقد زوجيّت را خود مرد و زن مىتوانند به هر زبانى باشد ، اجرا كنند ؛ لكن بايد معناى « أنْكحتُ » و « قَبلتُ » را داشته باشد . پس زن مىتواند بگويد : من خود را زن دايمى تو كردم ، يا به همسرى هميشگى تو درآوردم ، در مقابلِ فلان مقدار مهريّه . و در عقد موقّت بگويد : من خود را زن يكسالهء تو در مقابل ده درهم قرار دادم .
و چون مرد بگويد : قبول كردم ؛ زوجيّت ، محقّق مىشود .
و زن مىتواند مرد را در اجراى اين عقد ، وكيل كند ؛ و مرد هم مىتواند زن را وكيل كند ؛ و هر دو مىتوانند شخص ديگر را وكيل كنند .
مسئلهء 4 . از نظر فقه شيعى ، حضور دو شاهد عادل در وقت اجراى عقد و استماع آنها لزوم ندارد و شرط صحّت عقد نيست ؛ ولى حضور دو شاهد عادل در هنگام طلاق زن ، شرط است و بدون آن باطل است ؛ و از نظر فقه سنّى ، مطلب ، برعكس است .
مسئلهء 5 . اجراى عقد نكاح ، متوقّف به شرايط زير است ؛ چه عقد را خود طرفين بخوانند ، يا وكيل ، يا ولىّ آنها :
1 . اجرا كننده ، بايد بالغ و عاقل باشد .
2 . زوج و زوجه ، بايد در نظر مُجرى عقد ، معلوم باشد .
3 . هر دو طرف ، بايد به ازدواج ، راضى باشند ؛ و اكراه و اجبار و تهديد ، در بين نباشد .
4 . عبارت عقد را صحيح بخوانند و شرايط آن را از نظر درك معنا و قصد انشا و اتّصال اجزا و غيره بدانند .
و نقص هر شرطى ، سبب بطلان عقد است .
مسئلهء 6 . جماع كردن با دخترى كه به حدّ بلوغ نرسيده ، حرام است ، اگر چه عقد شرعى ميانشان اجرا شده باشد . و ازالهء بكارت دختر براى غير همسر ، به هر وسيله باشد ، حرام است .
مسئلهء 7 . تماس نگرفتن مرد با زن خويش ، بيش از چهار ماه ، بدون عذر ، حرام است .
مسئلهء 8 . نگاه كردن مرد به صورت زن نامحرم و زن به صورت مرد نامحرم ، از روى شهوت ، حرام است . و همچنين بوسيدن آنان يكديگر را ولو به قصد شهوت نباشد .
نوشتارهاى فقهى (فارسى) — صفحة 169
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص١٦٩