الْقُرْبى » وَ قُلْتَ : « ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ » وَ قُلْتَ خويشاوندانم نمىخواهم » . و فرمودى : « آن اجرى كه از شما خواستم به سود شماست » و فرمودى :
« ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلّا مَنْشآءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبيلًا » « من از شما پاداش رسالت خود را نمىخواهم جز آنكه راه خدا را در پيش گيريد » .
فَكانُوا هُمُ السَّبيلَ إِلَيْكَ وَ الْمَسْلَكَ إِلى رِضْوانِكَ ، فَلَمَّا پس خاندان تو راهى بسوى تو و راهنماى بهشت تواند . آنگاه كه انْقَضَتْ أَيَّامُهُ أَقامَ وَلِيَّهُ عَلِىَّ ابْنَ أَبى طالِبٍ صَلَواتُكَ عَلَيْهِما روزهاى زندگى پيامبر به پايان رسيد ، دوست وفادار خود على بن ابيطالب را - كه صلوات خدا بر آن دو وَ الِهِما هادِياً ، إِذْ كانَ هُوَ الْمُنْذِرَ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ ، فَقالَ و اهل ايشان باد به هدايت مردم وصيت كرد كه على براى هر قومى راهنما و هشداردهنده بود . پس گفت وَ الْمَلَأُ أَمامَهُ : « مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِىٌّ مَوْلاهُ ، اللَّهُمَّ والِ مَنْ - درحالى كه جمعيت را مخاطب قرار مىداد : « هر كه من مولاى اويم على مولاى اوست خداوندا ، دوست بدار آنكه والاهُ وَ عادِ مَنْ عاداهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ » على را دوست دارد و دشمن بدار هر كه او را دشمن دارد . كسى را يارى كن كه على را يارى كند و كسى را زار و زبون ساز كه وَ قالَ : « مَنْ كُنْتُ أَنَا نَبِيَّهُ فَعَلِىٌّ أَميرُهُ » وَ قالَ : « أَنَا وَ عَلِىٌّ على را زبون سازد » و گفت : « هر كسى من او را پيامبرم ، علىفرماندهء اوست » و گفت : « من و على مِنْ شَجَرَةٍ واحِدَةٍ وَ سآئِرُ النَّاسِ مِنْ شَجَرٍ شَتّى » وَ أَحَلَّهُ از اصلى يگانهايم و ديگران از شاخههايى پراكندهاند » و پيامبر او را نسبت به خويش مَحَلَّ هرُونَ مِنْ مُوسى فَقالَ لَهُ : « أَنْتَ مِنّى بِمَنْزِلَةِ هرُونَ مقام هارون نسبت به موسى داد و به دو گفت : « تو در نزد من آنچنانى كه هارون
مفتاح الجنان ومصباح الجنان — صفحة 750
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٧٥٠