( آيه 3 ) ( فَالتلِيتِ ذِكْرًا )
تفسير :
پس ( سوگند ) به تلاوتكنندگان ذكر ( ملائكه كه خوانندگان تسبيح و تهليل و تحميد الهىاند ، يا ملائكه كه خوانندگان وحى الهى به انبيا هستند يا قرائتكنندگان كتابهاى آسمانىاند ، يا مؤمنان كه تلاوتكنندهء كتابهاى آسمانى هستند ) .
بيان : نزد بعضى از مفسّران « مقسَمٌ به » در اين سوگندها خداى تعالى است به تقدير مضاف ؛ يعنى « رب الصافات ، رب الزاجرات ، رب التاليات » .
و نزد بعضى ديگر مورد قسم ، خود اينها هستند ، به جهت دلالت اينها بر وجود خداى تعالى و صفات كماليهء او ، يعنى خداوند به مخلوقات خود سوگند ياد مىكند .
( آيه 4 - 5 ) ( إِنَّ إِلهَكُمْ لَوَ حِدٌ * رَّبُّ السَّموَ تِ وَ الْأَرْضِ وَ مَا بَيْنَهُمَا وَ رَبُّ الْمَشرِقِ )
تفسير :
( سوگند به صافات و زاجرات و تاليات ذكر كه ) قطعاً معبود شما يكتا و يگانه است و شريك ندارد .
پروردگار آسمانها و زمين ، و آنچه ما بين آسمانها و زمين است از اصناف مخلوقات و انواع موجودات ، و پروردگار مشرقهاست ( مشرقهاى خورشيد و ستارگان در طول سال ) و چون اختلاف مغارب به اختلاف مشارق است ، لذا اكتفا به آن فرمود . و شكى نيست كه انتظام اين امور بر وجه اكمل با امكان غير آن ، دليل روشنى است بر وجود صانع حكيم .
تفسير روان (فارسى) — صفحة 54
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٥٤