[ عبوديت ، رمز آفرينش ]
( آيهء 56 ) ( وَ مَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ )
تفسير :
و جن و انس را نيافريديم مگر براى آن كه ( به اختيار خود نه به اجبار ) مرا پرستش كنند .
بعضى لِيَعْبُدُونِ را تفسير به « ليعرفون » نمودهاند ، يعنى خلق نكردم جن و انس را مگر براى اين كه مرا بشناسند و اين مطلب مسلم است كه معرفت مقدمهء پرستش است و چون خداوند غنى بالذات و مستغنى از عبادت بندگان است ، بنابراين نتيجهء پرستش و ستايش آنها به خود آنها خواهد رسيد نه به خالق متعال ، . پس غرض خداوند از امر به عبادت ايصال نفع به بندگان است . نه اين كه بخواهد از ايشان و عبادت ايشان سودى ببرد .
از حضرت صادق عليه السلام از اين آيه سؤال شد فرمود : خلق فرمود ايشان را براى اين كه امر فرمايد ايشان را به عبادت . راوى از آيهء وَ لَايَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ إِلَّا مَن رَّحِمَ رَبُّكَ وَ لِذَ لِكَ خَلَقَهُمْ سؤال كرد ؟ فرمود : خلق فرمود ايشان را تا به جا آورند آنچه را كه به آن مستوجب رحمت الهى شوند ( و آن عبادت و اطاعت اوست ) پس ايشان را مورد رحمت قرار دهد . « 1 »
( آيهء 57 و 58 ) ( مَآ أُرِيدُ مِنْهُم مّن رّزْقٍ وَ مَآ أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ * إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ )
تفسير :
نه از آنان مىخواهم كه برايم تحصيل روزى كنند و نه مىخواهم كه مرا طعام دهند يا معنى آيه اين باشد كه نمىخواهم رزق خود و رزق ديگران را تحصيل كنند و نمىخواهم
هامش
( 1 ) . علل الشرايع ، باب 9 ، ص 13 ، ح 10 .