او را نزد ما در دنيا قرب و منزلتى و در آخرت خوبىِ بازگشت و جاى بازگشتى نيكوست .
ارشاد : لازم است انبيا معصوم عليهم السلام باشند ؛ يعنى از اوّل عمر تا آخر عمر اشتباه و گناه صغيره و كبيره از آنها صادر نشود ؛ زيرا اگر معصوم نباشند فايدهء بعثت منتفى مىشود و لازم باطل است ، پس ملزوم هم باطل خواهد بود ؛ بيان ملازمه : اگر جايز باشد صدور معصيت و كذب از ايشان ، وثوق و اعتماد به قول آنها نخواهد بود و هرگاه وثوق و اطمينان از آنها سلب گردد ، مردم علم پيدا نمىكنند ، كه امر و نهى ايشان امر و نهى الهى است و اطاعت نمىكنند ، پس فايدهء بعثت منتفى مىگردد .
بنابراين آنچه از آيات ، موهم صدور معصيت از انبيا باشد ، به ترك اولى تأويل مىشود ؛ زيرا در ترك اولى نيز نافرمانى مىباشد ، و شايستهء مقام تقرب و جلالت شأن ايشان نيست كه اولى را ترك كنند و همين ترك اولى نسبت به انبيا گناه به حساب مىآيد و از آن استغفار مىكنند .
بنابراين استغفار حضرت داوود به خاطر ترك اولى بوده است و در اين كه آن ترك اولى چه بوده ؟ يك احتمال اين است ( كه قبلًا هم گفته شد ) كه او در داورى شتاب كرد و قبل از سؤال از مدّعى عليه به نفع مدّعى حكم كرد .
و در اين باره مطالب ديگرى نيز در تفاسير شيعه و سنّى آمده است كه براى رعايت اختصار از ذكر آن خوددارى شد .
( آيه 26 ) ( يدَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنكَ خَلِيفَةً فِى الْأَرْضِ فَاحْكُم بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقّ وَ لَاتَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدُ بِمَا نَسُواْ يَوْمَ الْحِسَابِ )
تفسير :
سپس گفتيم : اى داوود ، ما تو را در روى زمين خليفهء خود قرار داديم . يا تو را خليفه و جانشين پيامبران گذشته قرار داديم . پس ميان مردم به حق داورى كن و از هواى
تفسير روان (فارسى) — صفحة 117
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص١١٧