« بر برده نه حجّ و نه عمره است تا آزاد گردد . »
7 - از ابو عبداللَّه عليه السلام پيرامون اين آيه قرآنى : وَللَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا ، رسيده است كه فرمود :
« مَنْ كَانَ صَحِيحاً فِي بَدَنِهِ ، مُخَلَّى سِرْبُهُ ، لَهُ زَادٌ وَرَاحِلَةٌ فَهُوَ مُسْتَطِيعٌ لِلْحَجِّ » « 1 » .
« كسى كه جسمش سالم باشد ، راهش باز ، و توشهاش بر قرار و مركبش فراهم باشد ، براى حجّ مستطيع خواهد بود . »
تفصيل احكام :
1 - حجّ بر كودك غير بالغ كه مميّز نگشته مستحبّ است و از او صحيح مىباشد ، ولى براى او حجّ واجب حساب نمىشود .
2 - اگر كودك مميّز پس از بلوغش وقوف در مشعر الحرام را درك كرد براى حجّ واجب او كافى است ، اگرچه احرامش پيش از بلوغ او باشد .
3 - كودكى كه نيّت حجّ استحبابى كرده به گمان اينكه نابالغ است ، ولى بعداً معلوم شود كه در حال حجّ بالغ بوده است ، از حجّ واجب او كفايت مىكند .
4 - بر سرپرست كودك غير مميّز مستحبّ است او را مُحرِم كند و جامه احرام بر پيكرش پوشاند و سرپرست ، خود نيّت مىكند و در صورت توانايى كودك تلبيه را به او تلقين مىنمايد و در غير اين صورت خود از سوى كودك تلبيه مىگويد .
5 - هزينههاى حجّ افزون بر هزينههاى معمولى كودك همچون قربانى ،
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 8 ، ابواب وجوب الحجّ ، ص 23 ، باب 8 ، ح 10 .