مىنمايم . همانا كسى كه تقواى خدا را پيشه كند ، عزيز و قدرتمند مىگردد ، سيراب و بهرهمند مىشود ، عقلش از اهل دنيا جدا شده و اوج مىگيرد ، جسمش با مردم است و عقل و دلش ، آخرت را مىبيند ، محبّتى را كه ديدگان ظاهرىاش از دنيا دريافت مىكند ، با نور دل خاموش مىكند ، حرامش را پليد مىشمارد و از آنچه مشكوك و مشتبه است ، پرهيز مىكند . . . و خداوند به ازاى اين رفتار ، نيرويى در جسم و قوتى در عقل به او عطا مىفرمايد و آنچه براى آخرت او پس انداز شده ، بيشتر است . . . »
2388 . از اميرالمؤمنين به هنگام تلاوت آيهء : مردانى هستند كه داد و ستد ، ايشان را از ياد خدا باز نمىدارد ، نقل شده است : « خداوند ، ياد خود را مايه روشنى و جلاى دلها قرار داد . . . بندگانى هستند كه خدا در انديشهشان با آنها مناجات مىكند و در عمق فكر و عقلشان با آنها سخن مىگويد ؛ پس ، نور بيدارى وجودشان را فرا مىگيرد . »
بيان
محبوب شدن بنده پيش خدا ، از مهمترين آثار اطاعت و عمل طبق رضاى اوست ، چنانكه اين بخش از حديث بر آن دلالت مىكند : « هر كس طبق رضاى من عمل كند ، سه ويژگى را با او همراه سازم . . . پس چون مرا دوست بدارد ، او را دوست مىدارم . » و همين محبت الهى ، موجب رسيدن انسان به كمالات نفسانى و معرفت خداوند سبحان است .
بخش اول از دو جملهاى كه در اين قسمت به توضيح آن پرداخته مىشود ، در واقع به اين مطلب اشاره مىكند كه خداوند ، چنين بندهاى را خليفه خويش قرار مىدهد و روشن است كه بنده ، به چنين مقامى نخواهد رسيد ؛ مگر اينكه به اذن و عنايت الهى ، قدرت معنوى داشته و همانطور كه خداوند سبحان در عالم تصرّف مىفرمايد ، او هم تصرف كند .
خداوند در حديث حمّاد بن بشير به اين مطلب اشاره مىفرمايد : « پس چون او را دوست بدارم ، گوش شنواى او ، چشم بينا ، زبان گويا و دست تواناى او مىشوم . » نيز در همين حديث معراج آمده است : « و من به جاى عقل او به حكومت و قضاوت بنشينم . » اين مقام در بالاترين درجات براى پيامبران و اوصياى ايشان - عليهالسّلام -
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 267
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٢٦٧