مقصود از مردم كه در حديث امام صادق - عليهالسّلام - به هراس و گريز از آنان سفارش شده است ، عامّه مردم هستند كه در قرآن شريف به غفلت ، نادانى و دورى از مسير عبوديت پروردگار توصيف شدهاند . از همين رو آنچه به عنوان اولين گناهان يا منشأ و سرلوحهء گناهان ناميده شده ، صرف آميزش با مردم نيست ؛ بلكه هوسرانى در معاشرت با مردم يا مجالست با آنان بر طبق هواى نفس ايشان است . از مجموع آيات و روايات چنين برداشت مىشود كه كنارهگيرى از مردم كه عامه مردم و غالباً بى خبرانند مطلوب و پسنديده است ؛ زيرا همنشينى و رفت و آمد با آنان ، بيش از حدّ ضرورت ، موجب غفلت از ياد خدا شده و انسان را از كسب فضائل و امور آخرتى باز مىدارد و اين امرى بسيار مذموم و ناپسند است .
17
ناخوش داشتن چرب و شيرين دنيا و خالى بودن اندرونشكم و محل زندگى از مظاهر دنيا
« ناخوش داشتن چرب و شيرين و خالى بودنشكم و سرايت از دنيا »
قرآن كريم
167 . « و روزى كه كفار را بر آتش جهنم عرضه كنند ، به آنان گفته مىشود : شما خوشى و كاميابىتان را ( به واسطه كفر و عصيان ) در دنيا از بين برديد و از آنها كام جويى كرديد ( و چيزى براى آخرت باقى نگذاشتيد ) . »
168 . « اى پيامبر ! چرا آنچه را خدا بر تو حلال فرموده است بر خود حرام مىكنى ؟ »
169 . « بگو چه كسى زيبايىهايى را كه خدا براى بندگان آفريده ، حرام كرده و از رزق و روزى حلال و پاكيزه منع كرده است ؟ »