148 . زراره از امام باقر يا امام صادق - عليهمالسّلام - نقل كرده است كه فرمود : « فرشته جز آنچه مىشنود ، نمىنويسد و خداى بزرگ فرموده است : " در دل و باطن خويش خدايت را از سر ترس و زارى ياد كن " و ثواب اين ذكر درونى را - به خاطر بزرگيش - هيچ كس جز خدا نمىداند . »
149 . امام كاظم - عليهالسّلام - مىفرمايد : « اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - به اصحابش توصيه مىفرمود : « شما را به تقواى الهى توصيه مىكنم كه تقوا ، آرزو و مطلوب هر جويندهء اميدوار و تكيه گاه هر گريختهء پناهجو است . تقوى را در باطن ، سرلوحهء اعمال قرار دهيد و خدا را خالصانه ياد كنيد تا به وسيلهء آن به برترين زندگى دست پيدا كنيد و راه رستگارى را بپيماييد . »
150 . امام صادق - عليهالسّلام - مىفرمايد : « هر كس به معاش و امكانات اندك از خدا خشنود باشد ، خدا نيز با عمل اندك از او خشنود مىشود . »
151 . اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - مىفرمايد : « كسى كه به مقدار كفايت از دنيا خشنود شود ، اندك چيز دنيا او را كفايت مىكند و هر كس به مقدار كفايت از دنيا خشنود نباشد ، هيچ چيز و هيچ مقدار از دنيا براى او كافى نخواهد بود . »
152 . در حديث ابوذر آمده است : « اى ابوذر اگر كسى در حالى كه مىتواند لباس زيبا بپوشد ، به خاطر تواضع براى خدا آن را ترك كند ، خداوند رداى كرامت و بزرگوارى بر او مىپوشاند . » « 1 » 153 . در همان حديث آمده است : « اى ابوذر لباس خشن و جامهء ضخيم بپوش تا فخر و خودبينى راه نفوذ در تو پيدا نكند . »
154 . امام صادق - عليهالسّلام - فرموده است : « كسى كه ياد من ، او را از درخواست
هامش
( 1 ) . ممكن است علت اين عنايت الهى آن باشد كه انسان هنگام پوشيدن لباس گرانقيمت يا استفاده از ديگر نعمتهاى دنيا ، غالباً از خودش خوشش مىآيد و به كبر و فخر فروشى مبتلا مىشود و اين امر با فروتنى و شكستگى در پيشگاه خداى بزرگ منافات دارد ، در حالى كه لباس خشن و ساده و ضخيم پوشيدن چنين نتيجهاى ندارد . بنابراين گرامى داشتن خدا بندهاى را كه لباس فاخر را ترك كرده ، به خاطر ترك خودبينى و فخر است ، چنانكه در حديث بعد با اشاره يا تصريح اين مطلب بيان شده است . اما تواضع به اين معنا براى هر كسى ميسّر نيست و جز كسى كه مشمول عنايت پروردگار شده است ، ديگرى را به فهم حقيقت آن راه نيست .