نباشد . ) با حسرت بر امور دنيا ، به سختى و جان كندن مىافتد و هر كه چشمش به دنبال داشتههاى مردم ( قدرت ، ثروت و . . . ) باشد ، اندوهش فراوان شده ، سوز درونش فروكش نخواهد كرد و آرام نخواهد يافت و هر كه نعمتهاى خداى بزرگ را جز در خوردنى ، نوشيدنى و پوشيدنى نيابد ، عملش اندك و عذابش نزديك است . »
141 . از امام صادق - عليهالسّلام - نقل شده است كه فرمود : « خداوند هيچ درى از امور دنيار ابرروى بنده باز نمىكند ؛ مگر اين كه درى از حرص ، بههمان وسعت ، برروىاو مىگشايد . »
142 . از امام صادق - عليهالسّلام - نقل شده است كه فرمود : « هر كس روز و شب كند و بيشترين همّتش دنيا باشد خداوند فقر و نادارى را - همچون هيولايى ترسناك - در برابر ديدگانش قرار مىدهد و رشتهء كارش از هم مىپاشد ، در حالى كه از دنيا جز آنچه قسمت اوست ، به او نمىرسد و هر كس روز و شب ، همّتش آخرت باشد ، خداوند بىنيازى را بر دلش حاكم كند و كارش را سامان بخشد . »
143 . نيز از آن امام - عليهالسّلام - نقل است كه فرمود : « دورترين حالت بنده نسبت به خداى بزرگ وقتى است كه هيچ همّى جز شكم و شهوت نداشته باشد . »
144 . نيز از آن امام - عليهالسّلام - نقل است كه فرمود : « اى حفص ! دنيا را جز در حدّ مردار ، به خويش عرضه نكردم ، هرگاه ناچار و بدان مضطر شدم از آن استفاده كردم . »
145 . مردى از نيازمندى به اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - شكايت كرد آنگاه امام - عليهالسّلام - فرمود : « بدان هرچهازدنيابيشاز روزيتبهتوبرسد ، تو انباردار ديگران هستى . »
146 . از پيامبر - صلّى اللَّه عليه وآله و سلم - منقول است كه فرمود : « بدانيد كه بهترين اعمال شما نزد خدايتان و پاكترين و برترين آنها و بهترين چيزى كه روزگار به خود ديده است ، ياد خداوند سبحان است ؛ زيرا او سبحانه خود فرموده است : من همنشين كسى هستم كه مرا ياد كند . »
147 . امام باقر - عليهالسّلام - مىفرمايد : « انسان تا وقتى كه به ياد خداست ، در حال نماز به حساب مىآيد ، چه ايستاده ، چه نشسته و چه خوابيده باشد . خداى بزرگ مىفرمايد :
« آنانكه خدا را ايستاده ، نشسته و خوابيده ياد مىكنند . . . »
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 151
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص١٥١