عراقى ، ابوالحسن اصفهانى ، محمد حسين اصفهانى و سيدحسين بادكوبهاى بهره برد .
در ايام تحصيل در كربلا و نجف ، از محضر اسوهى عارفان ، آيت حق ميرزا على آقا قاضى استفادههاى اخلاقى و معنوى نمود و در سال 1364 هجرى قمرى با كولهبارى از علم و عمل به ايران بازگشته و از آن زمان تا كنون ، چون چراغى فرزوان به حوزهى علميه قم روشنى مىبخشند . براى آشنايى و بهرهمندى از گفتار اين عالم فرزانه ، شايسته است به تأليفاتى كه در همين زمينه به چاپ رسيده ، مراجعه شود . مؤلف از معظم له استفادههاى علمى و اخلاقى نموده است و مجموعه كلمات آن بزرگوار آن را نوشته است .
( 3027 ) مولى محمد تقى بن مقصود على ، مجلسى اول
اهل كمال و معرفت و جامع علوم عقليه و نقليه ، صاحب رياضات و مجاهدات و عبادات و تهذيب اخلاق و كرامات است . در خواب و بيدارى خدمت ولى عصر - عجّل اللَّه تعالى فرجه الشّريف - رسيد و در زهد و تقوى و عبادت و ورع و ترك دنيا ، همپايهى استادش مولى عبداللَّه شوشترى است . تولد آن جناب سال 1003 واقع شد و سال 1070 در سنّ شصت و هفت سالگى از دنيا رفت .
وى را تأليفاتى است چون : شرح صحيفه ، شرح بر اصول كافى ، شرح فقيه عربى و فارسى ، مستندالسّالكين ، تشويقالسّالكين ، حديقةالمتّقين ، شرح زيارت جامعه و . . .
مزارش در مسجد جامع اصفهان در مقبره مجلسى ، معروف به سر قبر آخوند است .
گفتار
- بر ضماير صافيه ارباب دانش و بينش پوشيده نماناد كه علّت غايبهى ايجاد جنّ و انس ، شناخت حضرت بارى است - عزّوجلّ - ، چناچنه آيه وافى هدايت :
وَ ما خَلَقْتُ