« قال اللَّه تعالى :
وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ مِنْ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَ إِيَّاهُمْ
« 1 »
خداوند متعال مىفرمايد : و فرزندان خود را از بيم تنگدستى مكشيد ؛ ما شما و آنان را روزى مىرسانيم .
و اگر براى فضولات عيش است ، سالك را از سر آن مىبايد گذشت براى آن كه سلوك با اسراف جمع نمىشود ،
إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ
« 2 » ؛ ( خدا اسرافكاران را دوست ندارد . ) و اگر براى اكتساب « علوّ فى الارض . » ؛ ( بزرگى در روى زمين . ) است ، سالك را با حبّ علوّ فى الارض چه نسبت ،
تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ . . .
« 3 » ؛ ( آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مىدهيم كه در زمين خواستار برترى و فساد نيستند . . . ) و غير اين سه خود چيزى ديگر نيست كه انديشه مردمان جهت آن باشد . . .
- اگر كسى انتظار مىكشد كه كار جهان راست كند ، بعد از آن به ذكر خداى مشغول شود ، كار جهان هرگز راست نخواهد شد و چنين روز او را روزى نخواهد شد .
- از سستى بپرهيزيد و هيچ بايد كه شما را از ياد خدا باز ندارد و در پى اتمام كارها مباشيد كه چون از آن فارغ شوم به ياد خدا مشغول شوم ، اشتغال دنيا را از ميان قطع مىبايد كرد كه به ياد حق مشغول شوند كه اشتغال دنيا را مقطعى و آخرى نيست .
- آدمى آن روز كه او را بنده خواندند اين به خود نهاد كه مورد محنتها شود ، چه ، بندگى اسمى است شامل همه ناكامىها و محنتها ، بنده ناكام است امّا اگر صاحب نفس مطمئنّه است ، در آن ناكامى آرام است و اگر صاحب نفس اماره است در آن ناكامى
هامش
( 1 ) . سورهى انعام ، آيهى 151 .
( 2 ) . سورهى انعام ، آيهى 141 .
( 3 ) . سورهى قصص ، آيهى 83 .