گفتار
- « العبوديّة ظاهراً ، والحرّيّة باطناً من أخلاق الكرام . »
بندگى در ظاهر و آزادى در باطن ، از اخلاق بزرگواران است .
- « علامة الصبر : ترك الشكوى ، وكتمان الضّر والبلوى . »
نشانهى صبر ، شكايت نكردن و پوشاندن گرفتارى و بلاست .
- « من علامة الإقبال على اللَّه : صيانة الأسرار عن الإلتفات إلى الأغيار . »
از نشانه روى آوردن بر خداوند ، محفوظ بودن باطن است از توجه به غير او .
- « أحسنُ العبيد حالًا مَن رأى نِعمَ اللَّه عليه ، بأنَّ أهّله لمعرفته ، وأذن له فى قُربه ، وأباح له سبيل مناجاته ، وخاطبَه على لسان أعزّ السّفراء محمّد - علّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ، وعرَف تقصيره عن القيام بواجب أداء الشّكر . إذ شكره يستوجب شكراً إلى ما لا نهاية . »
نيكوترين بندگان از نظر حال ، كسى است كه نعمتهاى خداوند را بر خودش مىبيند بهگونهاى كه خداوند او را اهل معرفتش قرار داده و به او در نزديك شدن به او اجازه داده است و راه مناجاتش را برايش مباح گردانيده و بر زبان عزيزترين سفيرانش حضرت محمّد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - با او خطاب كرده و بداند در انجام اداى شكر خدا كه واجب است ، مقصّر است ، زيرا شكر او مستلزم شكرى است بىنهايت .
- « أحسن العبيد مَن عدّ تسبيحه وصلاته ويرى أنّه لا يستحقّ به على ربّه شيئاً ، فلولا فضله ورحمته لعاينتَ الأنبياء فى مقام الإفلاس كيف وأجلّهم حالًا وأرفعهم منزلةً والقائم بمقام الصّدق ، كيف عجز عنه الرّسل ؟ كلّهم يقول : ولا أنا ، إلّاأن يتغمّدنى اللَّه برحمة منه وفضل ؛ فمَن رأى لنفسه بعد هذا حالًا أو مقاماً فهو لبُعده عن طرقات المعارف . »
نيكوترين بندگان ، كسى است كه تسبيح و نمازش را بشمارد و ببيند كه به واسطهى آنها بر پروردگارش استحقاق چيزى را ندارد ، پس اگر تفضل و رحمت خداوند نبود ، انبيا - عليهمالسّلام - را در مقام فقر مشاهده مىكردى ، چهطور در حالى كه بزرگترين ايشان از نظر حال و رفيعترينشان از نظر مقام و آن كسى كه در جايگاه راستى قرار دارد كه رسولان ديگر از
پاسداران حريم عشق (زندگانى وكلمات عرفا) (فارسى) — صفحة 165
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص١٦٥