نفسانى است . در ابتدا امر تحصيل در اصفهان ، شاگرد اخلاقى آخوند ملا محمد كاشى و مرحوم جهانگيرخان قشقايى بود . در نجف خدمت مرحوم آقا سيد جواد و پس از وى آقا شيخ على محمد نجف آبادى رسيد و به راهنمايى وى ، مصاحبت با حاج سيد احمد كربلايى را اختيار نمود . تولّد آن جناب در قريهى سعيد آباد سال 1295 ، و وفاتش سال 1377 در نجف واقع شد . « 1 » گفتهاند : هر كس با وى ملاقات مىنمود ، در وقت خداحافظى مىفرمود : شما را به خدا ، و خدا را به شما مىسپارم . « 2 »
( 1114 ) جمال الدّين درجزينى « 3 »
در قرن ششم مىزيست .
( 1115 ) جمال الدّين ساوى دمياطى « 4 »
پيشواى طايفهى قلندريّه « 5 » و صاحب كرامات است . در دمياط در خلوتگاهى كه قاضى ابن عميد براى وى ساخته بود ، به خاك سپرده شد . « 6 »
هامش
( 1 ) . وى شرح ابتداى سير و سلوك خويش تا ورود به نجف را نقل فرموده است . ر . ك : شماره 8 مجلهى پيام حوزه منتشرشده در سال 1373 شمسى .
( 2 ) . ر . ك : طبقات اعلام الشيعه ( نقباء البشر ) ، ص 309 ، ج 1 ، شمارهى 639 .
( 3 ) . درجزينى / درگزينى : منسوب به درجزين ، روستايى از توابع زَرَنِ همدان .
( 4 ) . ساوى / ساوَجى : منسوب به شهر قديمى ساوه واقع در فيما بين تهران و همدان ؛ دِمياطى : منسوب به دمياط ، شهر قديمى واقع در كنارهى رود نيل در مصر ، كه زمانى ثغر ( شهر مرزى ) مسلمانان بوده است .
( 5 ) . قلندر : پيراسته از علايق دنيوى و ماسوى اللَّه تعالى .
( 6 ) . كرامات الأولياء .