فرمود : درخواست چيزى كه در نزد خداست .
پرسيد : كدام سخن در نزد خداوند برتر است ؟ فرمود : زياد به ياد خداوند بودن و در پيشگاه او ناليدن و دعا كردن . پرسيد : گرامىترين مردم كيست ؟ فرمود : كسى كه در جاهاى گوناگون مورد تأييد باشد .
پند حكيمان
566 . « كانت الفقهاءُ و الحكماءُ إذا كاتَبَ بعضُهم بعضاً ، كتَبوا بِثلاثٍ ليس معَهُنّ رابعة : من كانت الآخرة همّه ، كفاه اللَّه همّه من الدنيا ؛ و من اصلح سريرته ، اصلح اللَّه علانيته ؛ و من اصلح فيما بينه و بين اللَّه - عزّوجلّ - ، اصلح اللَّه فيما بينه و بين الناس .
فقيهان و حكيمان وقتى براى يكديگر نامه مىنويسند فقط به سه جمله اكتفا مىكنند :
كسى كه انديشه آخرت داشته باشد ، دنيايش راكفايت مىكند و كسى درون سريش را اصلاح كند ، خداوند برون و ظاهرش را اصلاح مىكند و كسى كه بين خود و خدايش را صلاح كند ، خداوند بين او و مردم را اصلاح مىفرمايد .
مباهات به بندگى خويش و ربوبيت الهى
567 . [ تكلَّمَ اميرُ المؤمنينَ - عليهالسّلام - بِتسْع كلماتٍ ارتجَلَهنَّ إرتجالًا ] إلى أن قال [ فأمّا اللاتى فى المُناجات فقال : ] إلهى ! كفَى بى عِزّاً ، أن أكونَ لك عبداً وكفَى بى فخراً ، أن تكونَ لى ربّاً . أنتَ كما أحِبُّ ، فاجْعَلنى كما تُحِبُّ . » « 1 » [ اميرمؤمنان - عليهالسّلام - نه جمله را بدون انديشه و درنگ بر زبان آوردند . جملاتى كه در مورد راز و نياز است چنين است : ] خداوندا ! اين سرافرازى و سربلندى ، مرا بس است كه بندهى توام و اين افتخار ، مرا كافى است كه تو پروردگار منى . تو چنانى كه دوست دارم ، پس چنان قرارم ده كه دوست دارى .
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 74 ، ص 381 ، حديث 2 .