چنين درخواستى است كه خداوند متعال عنايتى فرمايد ، بىآن كه پاداشى از بندهاش در مقابل آن تمنّا داشته باشد .
احتمالات پنجگانه فوق را نسبت به معناى دعا و ظرفيت تقاضا كننده مىتوان مورد نظر قرار داد ؛ ولى احتمال اخير ( يعنى خشنودى الهى ) ، بهتر به نظر مىرسد ؛ زيرا فرموده شده : « خَيْرَ مَوْهِبَةٍ » و موهبت اولاد را كه قسم اوّل احتمالات بود ، در دعا جداى از خير موهبة ذكر شده و فرموده شده : « وَ أَنْجِحْ لَنا فِيهِ كُلَّ طَلِبَةٍ كَما وَهَبْتَ الْحُسَيْنَ - عليهالسّلام - لِمُحَمَّدٍ جَدِّهِ - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ، كُلَّ طَلِبَةٍ » اشاره به سهولت و آسان دست يافتن به هر يك از عطايا و مواهب الهى است ، يكى از آنها را موهبت حسين - عليهالسّلام - به رسولاللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ذكر فرموده است .
اشاره به جريان فطرسِ ملك و ضروت توسل به سيدالشهداء - عليهالسّلام -
دربارهى جمله اخير : « وَ عاذَ فُطْرُسُ بِمَهْدِهِ . . . » ، گمان مىشود ذكر اين بخش براى توجّه دادن خوانندگان دعاست تا خواستهها و حوايج خويش را از طريق توسّل به سيّدالشهداء و مزارش تقاضا نمايند .
امّا اين كه موضوع فطرس چه بوده ؟ قطعاً نمىتوان گفت خطايى از وى صادر شده و يا چيزى را در مقامى كه قرار داشته فراموش نموده و مورد طرد الهى واقع شده ، آن حضرت - عليهالسّلام - را شفيع براى خود نزد خداوند قرار دهد ؛ زيرا دربارهى ملايكه در قرآن شريف مىخوانيم :
- لا يَعْصُونَ اللَّهَ ما أَمَرَهُمْ وَ يَفْعَلُونَ ما يُؤْمَرُونَ
« 1 »
از آن چه خدا به آنان دستور داده ، سرپيچى نمىكنند و آن چه را كه مأمورند ، انجام مىدهند .
- وَ ما مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقامٌ مَعْلُومٌ * وَ إِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ * وَ إِنَّا لَنَحْنُ
هامش
( 1 ) . سورهى تحريم ، آيهى 6 .