( 61 )
« أَللَّهُمَّ ، إِنِّى أَسْأَلُكَ بِمَعانِى جَمِيعِ ما يَدْعُوكَ بِهِ وُلاةُ أَمْرِكَ . » « 1 »
خداوندا ، به معانى همهى دعاهايى كه واليان امر ، تو را بدان خواندند .
تقاضاى تلبس به كمالات اولى الامر
اوّلًا : در اين بخش سزاوار است توجّه شود كه آيا مسألت فوق ، شبيه به قسم و سوگند براى درخواست و برآورده شدن حوايج ذيل دعا است ، يا آن كه امام - عليهالسّلام - در مقام اين است كه بفرمايد : « خداوندا ! من تو را آن گونه مىدانم كه متولّيان امرت مىخوانند » و يا امام - عليهالسّلام - در مقام اين است كه شيعيان خويش را توجّه دهد كه از خداوند تقاضاى تلبس به كمالات وُلآتِ امر الهى را داشته باشند .
هر كدام از معانى را مىتوان مورد توجّه قرار داد ، ولى وجه سوّم بهتر به نظر مىرسد .
البته نه به اين معنى كه كمالات انتصابى آنان را دارا گردند .
ضرورت توجه و شهود ملكوت عالم هستى
ثانياً : شايسته است توجّه شود ، مراد از « مَعانِى جَمِيعِ ما يَدْعُوك » ، اشاره به چه منزلتهايى از متوليان امر الهى مىباشد ؟ مىتوان بيان آن را براى واضح شدن ، با مثالهايى از امور ظاهرى روشن نمود و گفت مثلًا : سوزن براى دوختن است و نخ براى دوخته شدنِ لباس و لباس براى محفوظ ماندن از سرما و گرما و ستر عورت و زينت و همين طور تمام موجوداتى كه خداوند خلق فرموده ( از امور بزرگ و كوچك ، معنايى در هر يك مندرج است كه شخص بيننده ، به محض ديدنشان توجّهش به كارى كه از آن چيز برمىآيد منعطف مىشود و بهره خويش را از آن مىگيرد . ) اولياى الهى نيز همواره با مشاهده
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 646 .