هيچ تغيير و تحوّل و نيرو و قدرتى تحقّق نمىيابد ؛ مگر به خداوند بلندپايهى با عظمت ، هرچه خدا خواست ، همان مىشود و درود و سلام فراوان خداوند برپيامبر اكرم حضرت محمّد و خاندان او ، هرچه خواست همان مىشود ، هرچه خواست [ همان مىشود ] و هيچ تحوّل و نيرويى تحقّق نمىيابد ؛ مگر به خدا ، هرچه خدا خواست [ همان مىشود ] و بر خدا توكّل نمودم ، هرچه خدا خواست [ همان مىشود ] و امورم را به خدا سپردم ، هرچه خدا خواست [ همان مىشود ] و خدا مرا بس و كافى است .
وابستگى تمام امور ، به مشيت الهى
اين بخش ، آخرين بخش دعاست و امام - عليهالسّلام - با جملههاى : « وَ اكْفِنِى » تا « فِى يُسْرٍ مِنْكَ وَ عافِيَةٍ يا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ » اشاره مىفرمايد به آن چه در صفحات هفتگانه دعا از خداوند درخواست نموده بود و پس از آن ، خويش و ديگران را توجّه مىدهد به اين كه هيچ امرى در عالم واقع نمىشود ؛ مگر آن كه باللَّه و به مشيّت ازلى وابسته است : « وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلّا بِاللَّهِ الْعَلِىِّ الْعَظِيمِ ، ما شاءَاللَّهُ كانَ » و اين كلام به اين گونه در پنج مورد ديگر اين دعا آمده ، در واقع معصوم - عليهالسّلام - با تكرار اين سخن ، خويش را ( در تمام ابتلائات طاقتفرسايش ) به شهود فعلى و صفتى و مشيّت ازلى توجه مىدهد ، تا مبادا ابتلائات سبب شود ( كه نمىشود ) از آن شهود جدايى گيرد و ديگران را نيز به ريشهى ابتلائات توجّه مىدهد تا مبادا خداوند را در امورشان فراموش نمايند . علاوه ، امام - عليهالسّلام - در بيان فوق ، نسبت به تمام امور ، به ذكر حول و قوّه و مشيّت اكتفا نفرموده ، بلكه باز آن را تكرار فرموده و مىگويد : حول و قوّه نيز به مشيّت الهى تحقق پيدا مىكند : « وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلّا بِاللَّهِ ما شاءَ اللَّه » ، نه تنها حول و قوّه به مشيّت الهى حاصل مىشود ، كه توكّل نيز چنين است و مىفرمايد : « تَوكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ ما شاءَ اللَّهُ » و نه تنها توكّل ، كه تفويض امر به خدا نيز به مشيّت الهى بايد حاصل شود ، چنان كه مىفرمايد :