اخلاص ؛ شرط پاكيزگى و قبولى عملى
بيان « إِنَّ صَلاتِى وَ نُسْكِى وَ مَحْياىَ وَ مَماتِى للَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » در جمله فوق ، شاهد بر اين است كه عملى و كارى براى غير او سبحانه واقع نمىشود ، مگر اين كه اخلاص در آن ملحوظ مىباشد ، هر چند توجه دارد و ديگرى توجه ندارد و چنان چه عنايت كند مىبيند ، هر چه در عالم تحقّق پيدا كرده و مىكند ، به اسم الهى است ؛ ممكن نيست غيرى را تصوّر نمود تا عمل و كارى براى غير او واقع شود ، لذا مىبينيم در آخر ذكر از :
« رَبِّ الْعالَمِينَ » و « أللَّهُمَّ ! مِنْكَ وَ لَكَ » به ميان آمده است .
والحمدللَّه اوّلًا و آخِراً و ظاهراً و باطناً .