( 876 )
« أَللَّهُ أَكْبَرُ ، وَ للَّهِ الْحَمْدُ . » « 1 »
خداوند بزرگتر است و ستايش به او اختصاص دارد .
ستايش حق با توجه به عينيّت ذات با صفات
نظر به اين كه غالباً - بلكه هميشه - ستايش ، براى اهل شهود ، در مقابل تجليّات الهى و براى غير ايشان در مقابل مظاهر نامها و صفات الهى واقع مىشود ، در اين بخش گويا علّت آن كه « اللَّه اكبر » پيش از « للَّه الحمد » و اختصاص ستايش به او سبحانه واقع شده آن باشد كه حق سبحانه با توجه به عينيّت صفات با ذات ( كه از تكبير استفاده مىشود ) ، ستايش شود . مقدّم شدن لفظ جلاله : ( اللَّه ) بر حمد : « الحمد » ، علاوه بر تأكيد اختصاص حمد ، به جامعيّت ذات و اسماء و صفات او سبحانه اشاره دارد و مؤيّد احتمال ما در مقدم شدن تكبير مىباشد .
توجه كامل به حق و دريافت عيدى
اما اين كه چرا اين 3 بخش در 3 موضع از اين دعا : وقت خروج از منزل ، در طريق رفتن به نماز عيد و وقت داخل شدن در مُصلّى تكرار شده ؟ ممكن است براى توجه دادن نمازگزار به توحيد خالص - تا امور ديگر پيش از نماز ، و در نماز او را مشغول ندارد و بتواند بهرهى كامل - كه عيدى معنوى توحيدى است - را از حضرت حق سبحانه دريافت نمايد ، واللَّه يعلم .
( 877 )
« أَلْحَمْدُللَّهِ الَّذِى هَدانا لِهذا ، وَ ما كُنّا لِنَهْتَدِىَ لَوْلا أَنْ هَدانَا اللَّهُ ، لَقَدْ
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 425 .