آن بزرگواران كه همواره بر شهود حقّ مستقرّ هستند ، دوام و ثبات آن به عنايت ويژه الهى نياز دارد . از اين رو ، در ادامه مىفرمايد : « وَ أَلْبِسْنِى مَعَ ذلِكَ عافِيَتَكَ . »
( 344 )
« تَوَفَّنِى عَلى مِلَّةِ إِبْراهِيمَ وَ فِطْرَتِهِ ، وَ عَلى دِينِ مُحَمَّدٍ وَ سُنَّتِهِ ، وَ عَلى خَيْرِ الْوَفاةِ فَتَوَفَّنِى ، مُوالِياً لِأَوْلِيآئِكَ ، وَ مُعادِياً لِأَعْدآئِكَ . » « 1 »
مرا بر آيين و سرشت حضرت ابراهيم - عليهالسّلام - و بر دين و سنّت حضرت محمّد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و بر بهترين گونهى مرگ بميران ، در حالى كه دوستانت را دوست و دشمنانت را دشمن بدارم .
خطر انحراف تا آخرين لحظات زندگى
از تعبير « تَوَفَّنِى » در دو مورد از اين فراز استفاده مىشود كه براى غير انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - ، خطر انحراف تا آخرين لحظات زندگى وجود دارد .
( 345 )
« أَللَّهُمَّ ! إِنِّى أَسْأَلُكَ التَّوْفِيقَ لِكُلِّ عَمَلٍ أَوْ قَوْلٍ أَوْ فِعْلٍ يُقَرِّبُنِى إِلَيْكَ زُلْفى ، يا أَرْحَمَ الرّاحِمِينَ ! » « 2 »
خداوندا ! از تو ، توفيق بر انجام هر عمل يا گفتار و يا كارى كه مرا به گونهى ويژهاى به تو نزديك سازد ، خواستارم . اى مهربانترين مهربانان !
نقش عمل صالح در قرب الهى
جملههاى اين فراز ، گوياى آن است كه گفتار و اعمال و افعال مؤمن ، اثر خاصّى در
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 162 .
( 2 ) . همان .