وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ
« 1 »
و [ به يادآور ] هنگامى را كه پروردگارتان اعلام نمود كه بىگمان اگر از من سپاسگزارى نماييد ، [ نعمت ] شما را افزون مىنمايم .
معناى « آلاء » و « ايادى »
جملهى « نُمَجِّدُهُ بِآلآئِهِ ، وَ بِدَلالاتِهِ ، فَأَيادِيهِ لا تُكافِى . » به لحاظ لفظ « آلآء » ، اشاره به خصوص نعمتهاى معنوى است كه واسطه در آن راه ندارد ، « ايادى » نيز به چنين نعمتهايى اشاره دارد و واژهى « بِدَلالاتِه » نيز مؤيّد اين احتمال و همگى گواه بر اين هستند كه مقصود از نعمتهاى ياد شده در بخش دوّم اين فراز ، امور معنوى و مشاهدات جلالى و جمالى حضرت حقّ مىباشند .
( 330 )
« أَلْحَمْدُلِلّهِ الَّذِى يُمَلِّكُ الْمالِكِينَ ، وَ يُعِزُّ الْأَعِزّآءَ ، وَ يُذِلُّ الْأَذَلِّينَ . » « 2 »
ستايش خدايى را كه مالكان را دارا و سربلندان را سرافراز و افتادهترها را ذليل مىگرداند .
ستايش ؛ فقط براى خداى تعالى
اين سه جمله ، بيانگر معناى جملههاى فرازهاى گذشته و اشاره به آن است كه ستايش ، تنها ذات او سبحانه را سزا و روا است .
( 331 )
« أَللَّهُمَّ ! إِنَّ هذِهِ اللَّيْلَةَ لَيْلَةُ سَبْعَ عَشَرَةَ ، وَ هِىَ أوَّلُ عُقُودِ الْأَعْدادِ ، وَ
هامش
( 1 ) . سورهى ابراهيم ، آيهى 7 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 159 .