[ جلد اول ]
مقدمه
نقش دعا در روح و جان بشر
دعا ، اقرار به نيستى خود و جهان هستى و اذعان به يگانگى ذات ربوبى و بىهمتايى او است ؛ چنان كه در قرآن شريف به اين مضمون اشاره رفته است :
هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ
« 1 » ؛ ( او است آغاز و فرجام و آشكار و نهان . )
و
لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ
« 2 » ؛ ( معبودى جز او كه زنده و پاينده است ، وجود ندارد . )
دعا ، خواندن و شهود حضرت حقّ به منزلت لا اسمى و لا رسمى است :
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ
« 3 » ؛ ( بگو : او است خداوند تنهاى بىهمتا . )
دعا ، ستودن حضرت دوست به اسمهاى لايق ساحت اوست :
وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها
« 4 » ؛ ( و نيكوترين نامها تنها براى خداوند است ، پس او را با آنها بخوانيد . )
دعا يگانه دانستن اسما و صفات الهى با ذات پاك او است :
يا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ * قُمْ فَأَنْذِرْ * وَ رَبَّكَ فَكَبِّرْ
« 5 » ؛ ( اى جامهى [ رويين ] به خود در پيچيده برخيز و [ مردم را ] بيم ده ، و تنها پروردگارت را به بزرگى ياد نما . )
هامش
( 1 ) . سورهى حديد ، آيهى 3 .
( 2 ) . سورهى بقره ، آيهى 255 .
( 3 ) . سورهى اخلاص ، آيهى 1 .
( 4 ) . سورهى اعراف ، آيهى 180 .
( 5 ) . سورهى مدثر ، آيات 1 - 3 .