خدا .
به راستى انسان يك وقت به اينجا مىرسد كه مىگويد :
به صحرا بنگرم صحرا تو بينم * به دريا بنگرم دريا تو بينم
به هر جا بنگرم كوه در و دشت * نشان از روى زيباى تو بينم
« سنريهم آياتنا فق الافاق و فى انفسهم حتى يتبين انه الحق » . در اين آيه هم تأكيد روى تأكيد دارد يعنى اين همه سروصداها براى چيست ؟ براى اين است كه انسان درك كند كه در عالم هستى به غير از خدا چيز ديگرى نيست ، ديگر همهء اينها باطل است ، همه پوچ است ، همه « وجود نما » است ، ربط است . چه چيز آدم را به اينجا مىرساند ؟ همين اذكار لفظى .
استاد بزرگوار ما رهبر عظيم الشأن انقلاب - قدس سره الشريف - دائماً به ما نصيحت مىكند و حالا هم مىفرمايد اين كه :
هميشه خود را در محضر خدا ببينيد ، همه جا محضر خداست .
چه كنيم كه بتوانيم به اين سفارش رهبر عظيم الشأن انقلاب عمل كنيم ؟ فقط و فقط با اذكار لفظى مىتوان به اين حال رسيد .
اذكار در دل اثر مىگذارد ، دل به خدا توجه پيدا مىكند ، وقتى دل متوجه خدا شد ، هميشه همه جا را محضر خدا مىبيند .
خدايا ، به عزت و جلالت قسمت مىدهيم ، صفات انسانيت ،