به تو عطا مىكند : « يمتعكم متاعا حسنا » .
دربارهء گناه ، قرآن مىفرمايد :
« و من اعرض عن ذاكري فان له معيشة ضكنا و نحشرة يوم القيمة اعمي » « 1 » .
يعنى آن كه زندگيش منهاى خدا باشد و آن كه با گناه زندگى كند ، به دو مصيبت گرفتار مىشود : يكى اين كه در دنيا معيشت ضنك ( زندگى ناخوشى ) دارد ، و ديگر اين كه در قيامت كور و نابينا محشور مىشود : « و نحشره يوم القيمه اعمى » .
قرآن مىفرمايد : اين چنين آدمى در قيامت با خدا گفتگو مىكند ؛ به خدا عرض مىكند : « رب لم حشرتنى اعمى و قدكنت بصيرا » ، مىگويد : خدايا ، من كه در دنيا چشم داشتم و مىديدم ، پس چرا اينجا كور نابينا هستم .
خدا مىفرمايد : « كذلك اتتك آياتنا فنسيتها و كذلك اليوم تنسي » « 2 » ، يعنى علت كورى تو اين است كه در دنيا ما را فراموش كردى و ما هم در اينجا تو را فراموش كرديم . ( معلوم است ، آدمى را كه خدا فراموشش كند ، نمىتواند ببيند ) .
گفتيم كه يكى از اثرات گناه اين است كه زندگى براى انسان ناخوش مىشود . قرآن مىفرمايد : اگر مىخواهى زندگى ناخوشت به يك زندگى خوش مبدل شود ، از گناه توبه كن .
هامش
( 1 ) . سوره طه - آيه 125 .
( 2 ) . سوره طه - آيه 126 .