دوّمى هنگام وجود اوّلى يافت مىشود مانند : لمّا جائنى اكرمته و به آن حرف وجود لوجود يا حرف وجوب لوجوب مىگويند .
3 - حرف استثناء ، اينقسم از « لمّا » بر جمله اسميّه در مىآيد مانند : انّ كلّ نفس لمّا عليها حافظ
« فرق لمّا جازمه با لم جازمه »
بين ايندو پنج فرق مىباشد :
1 - لمّا مقرون به ادات شرط نمىآيد بخلاف « لم » فلذا نمىگويند : ان لمّا يقم در حالى كه در قرآن آمده است : ان لم تفعل يا ان لم ينتهوا .
2 - منفى در « لمّا » مستمرّ است تا زمان حال بخلاف منفى « لم » كه هرم محتمل استمرار بوده و هم انقطاع .
3 - منفى « لمّا » بايد قريب به زمان حال باشد در حالى كه در « لم » چنين شرطى نمىباشد .
4 - در منفى « لمّا » انتظار ثبوتش ميرود بخلاف منفى « لم » .
5 - در « لمّا » حذف منفى آن جايز است بخلاف « لم » .
« لن »
بفتح لام و سكون نون حرفى است كه فعل مضارع را نصب مىدهد .
« ليت »
حرف تمنى است كه غالبا تعلّق به امر مستحيل مىگيرد مانند :
فياليت الشباب يعود يوما * فاخبره بما فعل المشيب
حرفى است كه مانند « ليت » نصب به اسم و رفع به خبر مىدهد مانند :
لعلّ زيدا قائم .