مدة » است اگر به معناى ماضى بيايند .
ج : آنكه بعد از آنها جمله اسميّه يا فعليّه قرار بگيرد مانند :
ما زلت ابغى المال مذ انا يافع .
خلا و معناى آن
« خلا » جارّه از ادات استثناء است مانند :
ساء القوم خلا زيد .
ربّ و معناى آن
براى « ربّ » دو معنا مىباشد :
1 - تقليل مانند : ربّ رجل كريم لقيته .
2 - تكثير نظير : ربّ رجل فقير اغنيته .
و از خصائص « ربّ » اينستكه :
اوّلا : بايد در صدر كلام بيايد .
ثانيا : مدخولش اسم نكرهاى بوده كه برايش صفت مىآورند چنانچه در دو مثال مذكور ملاحظه مىشود .
و گاهى مدخول آن ضمير مبهمى است كه پس از آن تمييز منصوب مىآيد .
حاشا و معناى آن
حاشا نيز همچون « خلا » از ادات استثناء مىباشد مانند : ساء القوم حاشا زيد .
من و معانى آن
بگفته صاحب مغنى براى « من » پانزده معنا مىباشد :
1 - ابتداء غايت مانند : سبحان الذى اسرى بعبده ليلا من المسجد الحرام