اسم ذات : آنست كه دلالت كند بر آنكه مسمّايش قائم بنفس بوده و در وجودش محتاج بتحقّق در غير نمىباشد مانند كلّيه اعيان خارجى از قبيل : انسان ، جماد و حيوان .
اسم معنى : آنست كه در تحقّق خارجى نيازمند به غير باشد همچون كلّيه مصادر و اوصاف از قبيل : حسن و قبح و ضرب .
مصدر و غير مصدر
اسم از نظر دلالت داشتن بر معناى حدثى و غير آن بر دو قسم است :
1 - مصدر .
2 - غير مصدر .
مصدر : عبارتست از اسمى كه داراى معناى حدثى باشد و به تعبير ديگر بر انجام فعل و كارى دلالت كند مانند : ضرب ، نصر .
غير مصدر : آنست كه چنين نباشد همچون ، اسماء ذوات .
اقسام مصدر
براى مصدر پنج قسم ذكر نمودهاند و آنها عبارتند از :
1 - مصدر نوعى .
2 - مصدر مرّه .
3 - مصدر ميمى .
4 - مصدر جعلى .
5 - مصدر مطلق .
مصدر نوعى : آنست كه بر نوع وقوع فعل دلالت كند و آن بر وزن فعله مىآيد مانند :
جلست جلسه الامير ( نشستم بنوع نشستن امير ) .
مصدر مرّه : آنست كه بر يك بار وقوع فعل دلالت نمايد و آن از ثلاثى مجرد بر وزن فعله آمده همچون :