وقتى تو را به سجده كردن در مقابل آدم امر كردن چرا تمرّد نموده و مخالفت كردى .
تقريب استدلال
اگر مطلق امر بر وجوب دلالت نمىكرد شايسته نبود كه به صرف مخالفت ابليس خداوند وى را توبيخ و ملامت نموده و وى را از درگاهش براند .
قوله : لانسباقه عند اطلاقه : ضمير در « انسباقه » به وجوب و در « عنه » و « اطلاقه » به امر راجع است .
قوله : و يؤيّده : ضمير منصوبى به « كون لفظ الامر حقيقتا فى الوجوب » راجع است .
قوله : فليحذر الّذين الخ : سوره نور آيه 63 .
قوله : و مؤاخذته بمجرّد مخالفة امره : ضمير در « مؤاخذته » به عبد و در « امره » به حقتعالى راجع است .
قوله : و توبيخه على مجرّد مخالفته : ضمير در « توبيخه » و « مخالفته » به عبد راجع است .
قوله :
ما مَنَعَكَ أَلَّا تَسْجُدَ
الخ : سوره اعراف آيه ( 12 ) .
متن : و تقسيمه الى الايجاب و الاستحباب انّما يكون قرينة على ارادة المعنى الاعمّ منه فى مقام تقسيمه .
و صحّة الاستعمال فى معنى اعمّ من كونه على نحو الحقيقة كما لا يخفى .
و امّا ما افيد من انّ الاستعمال فيهما ثابت ، فلو لم يكن موضوعا للقدر