عبارت جايز نيست زيرا اسم انّ بايد منصوب باشد نه مرفوع پس با اينكه « انّ انت » را جايز نمىدانند معذلك « انّك انت » را بعنوان بدليّت تجويز نمودهاند و اين نيست مگر بخاطر همان بيانى كه ايراد كرديم .
قوله : لانّه لو كان بدلا : ضمير در « لانّه » به عطف بيان راجع است .
قوله : لكان فى تقديره : ضمير در « تقديره » به كونه بدلا راجع است .
قوله : فيلزم ضمّه : يعنى ضمّ « يعمرا » .
قوله : صفة مقترنة بها : ضير در « بها » به الف و لام راجع است .
قوله : لانّه حينئذ : ضمير در « لانّه » به معناى « شأن » بوده و كلمه « حينئذ » يعنى حين كون البيان بدلا .
قوله : لتجويزه : يعنى لتجويز الفرّاء .
قوله : ما يلزم عليه : يعنى اشكال را كه براو لازم مىآيد و مقصود از آن اضافه صفت الف و لامدار به كلمهاى كه خالى از آن است مىباشد .
قوله : و قد تقدّم تأييده : يعنى تأييد فرّاء .
قوله : فى الاوائل : مقصود كلمهاى است كه تابع نباشد .
قوله : مع انّه لا يجوز : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
متن : « 540 »
تال به حرف متبع عطف النّسق * كاخصص بودّ و ثناء من صدق
تجزيه و تركيب
تال : اسم فاعل ، خبر مقدّم .
به حرف : جارّ و مجرور ، متعلّق به « تال » ، موصوف .
متبع : به صيغه اسم فاعل ، صفت براى « حرف » .
عطف النسق : مضاف و مضاف اليه ، مبتداء مؤخّر .
كاف : حرف جرّ و مجرورش « قولك » است كه محذوف مىباشد .
اخصص : فعل امر ، مفرد ، مذكّر ، حاضر .
بودّ : جارّ و مجرور ، متعلّق به « اخصص » .