مقصود از [ مسانّ ] شتران ثنايا و بيشتر از آن را گويند و شتر ثنيّه به آن گويند كه سنّش شش يا بيشتر از آن باشد .
مرحوم مصنف در برخى از كلماتش فرموده شتر مسنّه عبارت است از شتر از شش ساله تا وقتى كه وصف [ بازل عامها ] بوى اطلاق مىشود و آن زمانى است كه نه سالش تمام شده و وارد ده سال مىشود .
و بعد از [ او مائتا بقرة ] مىفرماين :
مقصود حيوانى است كه اسم [ بقره ] بر آن صادق باشد ، بنابراين بچه گاوى كه اسم مزبور به آن اطلاق نمىشود كافى نيست .
و در دنبال [ ثوبان من يرود اليمين ] مىفرماين :
اين قيد توضيحى است چه آنكه حلّه كمتر از دو جامه نميباشد چنانچه جوهرى آورده است :
حلّه عبارت است از ازار و رداء و نام حلّه هرگز اطلاق نميشود مگر آنكه دو ثوب و دو جامه منظور نظر باشند .
و بهرتقدير در حلّه شرط است كه اسم ثوب صادق باشد بنابراين مجرّد سترعورت و پوشش كفايت نمىكند .
و بعد از [ او الف شاة ] مىفرماين :
مقصود حيوانى است كه اسم [ شاة ] بر آن صادق باشد .
و در دنبال [ او الف دينار ] مىافزايند :
و در دنبال [ و تستأدى دية العمد فى سنة واحدة ] مىفرماين :
تأخير ديه از يكسال جايز نيست مگر آنكه خود مستحق راضى به آن باشد و از آن طرف بر وى لازم نيست قبل از تمام شدن سال آن را بپردازد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 164
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٤