نمىتوان جانى را قصاص كرده و بكشند بلكه تنها در عضوى كه قطع نموده مىتوان وى را قصاص نمود .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل عدم جواز قصاص در نفس اينست كه شك داريم قطع عضو سبب براى مرگ مجنى عليه باشد لاجرم شك در سبب موجب شك در مسبب بوده و بدين ترتيب كشتن او مستند به دليلى نمىباشد .
قوله : و مات : يعنى مات المجنى عليه .
قوله : للشك فى سببه : ضمير در [ سببه ] به قصاص فى النّفس راجعست .
متن :
و يستحب إحضار شاهدين عند الاستيفاء احتياطا في إيقاعه على الوجه المعتبر و للمنع من حصول الاختلاف في الاستيفاء فينكره الولي فيدفع بالبينة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ج : مستحب است در وقت استيفاء و قصاص دو شاهد عادل حاضر باشند و جهتش دو امر است :
1 - احتياط .
2 - جلوگيرى نمودن از اختلاف در استيفاء .
شارح ( ره ) در ذيل [ احتياطا ] مىفرماين :
يعنى جهت اوّل اينست كه با حضور شاهدين قصاص بر وجه معتبر واقع شده و بدين ترتيب اجحافى بر جانى روا داشته نمىشود .
و بعد از [ و للمنع من حصول الخ ] مىفرماين :
يعنى اگر ولىّ مقتول بعدها منكر استيفاء شود با احصار دو شاهد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 282
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٨٢