قوله : يظنّ بها صدق المدّعى : ضمير در [ بها ] به اماره راجع است .
قوله : ملطّخ بالدّم : يعنى آلوده به خون .
قوله : عند قتيل فى دمه : يعنى نزد كشتهاى كه در خون خود خفته ايستاه باشد .
قوله : مهرق الدّم : كلمه [ مهرق ] به صيغه اسم مفعول يعنى ريخته شده .
قوله : حيث لا يطرقها غيرهم : ضمير مؤنث در [ يطرقها ] به قريه راجع است و معناى [ لا يطرقها ] اين است كه تردّد و رفت و آمد در قريه نمىكنند .
قوله : لا يطرقهما غير اهلهما : ضمائر تثنيه به قريتين راجع مىباشند .
قوله : و قربهما اليه سواء : ضمير در [ قربهما ] به قريتين و در [ اليه ] به قتيل راجع است .
قوله : و لو كان الى احديهما اقرب : ضمير در [ كان ] بمقتول و در [ احديهما ] به قريتين راجعست .
قوله : اختصت باللوث : ضمير در [ اختصت ] باحدى القريتين راجع است .
قوله : و لو طرّق القرية غير اهلها : ضمير در [ اهلها ] به قرية راجع است .
قوله : مع ذلك ثبوت العداوة : مشار اليه [ ذلك ] قرب مقتول به قريه مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 212
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٢