قوله : بمعنى انّهما يقتسمان : ضمير در [ انّهما ] به عببد و شريك معتق راجعست .
قوله : و يكون كسبه فى كلّ وقت الخ : مثلا قراردادشان اين بود كه صبح تا ظهر براى خودش و از ظهر تا مغرب براى شريك سعى كند بنابراين هر مالى كه بين صبح و ظهر به دستش آيد به خودش متعلّق بوده و در صورتى كه بين ظهر و مغرب بدست آيد مال شريك مىباشد .
متن :
( و تتناول ) المهايأة ( المعتاد من الكسب ) كالاحتطاب ( و النادر ) كالالتقاط
و ربما قيل : لا يتناول النادر ،
لأنها معاوضة فلو تناولته لجهلت ، و المذهب خلافه ، و الأدلة عامة ، و النفقة و الفطرة عليهما بالنسبة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
مهايات هم شامل كسبهاى متعارف شده و هم آنچه عادتا نادر الوقوع مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
كسب معتاد و متعارف همچون هيزم فراهم كردن و نادر نظير التقاط و جستن چيزى .
برخى از فقهاء فرمودهاند :
مهايات صرفا منطبق بر كسبهاى متعارف است و شامل نادر نمىگردد و جهتش آن است كه [ مهاياة ] معاوضه بوده از اينرو كسبهاى نادر را بملاحظه مجهول بودنشان شامل نميشود چه آنكه در صورت شمول مستلزم غرر است ولى مذهب حق و رأى صواب بر خلاف اين گفته مىباشد و ادلّهاى كه مدرك حكم هستند عام بوده و هردو قسم از كسب را شامل ميشوند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 296
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٩٦