و مستحكم گردد .
و امّا وجه مؤكّد بودن حدّ نسبت بقذف سابق اينستكه قذف بدين وسيله چهار بار تكرار مىشود پس چگونه مىتوان لعان مرد به تنهائى را موجب سقوط دانست .
و امّا سقوط حدّ از عهده مرد صرفا در جائيست كه يا علم به صدق او بوده يا حالش از نظر صدق و كذب مجهول و مشتبه باشد ولى وقتى خودش اعتراف بكذب نمود و اقرار كرد كه در قذف سابق مرتكب اتّهام و نسبت ناروا شده است ديگر نه مجالى براى علم بصدقش بوده و نه مىتوان گفت حالش مشتبه و مجهول است از اينرو لعانش مجرّد قذف و محض نسبت ناروا بوده در نتيجه چگونه مىتوان آن را مسقط حدّ قرار داد .
قوله : و على هذا لو اكذب نفسه : مشاراليه [ هذا ] ثبوت احكام اربعه بعد از لعان هردو مىباشد و ضمير در [ اكذب ] به زوج عود مىنمايد .
قوله : فى اثناء اللّعان : يعنى لعان خودش .
قوله : وجب عليه حدّ القذف : ضمير در [ عليه ] به زوج راجع است .
قوله : و لو اكذب نفسه بعد لعانه و قبل لعانها : ضمائر مذكّر به زوج و ضمير مؤنّث به زوجه راجعست .
قوله : ففى وجوب الحدّ عليه : يعنى على الزّوج .
قوله : منشأهما : يعنى مدرك و مستند ايندو قول .
قوله : من سقوط الحدّ عنه بلعانه : ضمير در [ عنه ] و [ بلعانه ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 178
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٨