شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
اقرب در هرمرتبهاى از مراتب به منفق عليه بر ابعد مقدّم است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
فقط در صورتى به ابعد مىتوان منتقل شد كه يا اقرب نبوده يا در صورت بودن فقير نباشد ، بنابراين فرزند شخص در انفاق بر پدر و مادرش يا اجداد و جدّاتش بر فرزند خود مقدّم است و همچنين فرزند فرزند بر فرزند فرزند مقدّم است .
سپس مىفرماين :
اگر منفقين متعدد و جملگى در وجوب انفاق با هم متساوى بودند لازمست كه امر انفاق را جميعا بطور مساوى عهدهدار شوند اگر چه از جهت مذكر و مؤنث بودن با هم مختلف باشند چنانچه فرقى بين غنىّ بالفعل و بالقوّه نمىباشد .
قوله : مع عدمه او فقره : ضمير در [ عدمه ] و [ فقره ] به اقرب راجع مىباشد .
قوله : على ابيه و امّه و ان علوا : ضمير در [ ابيه ] و [ امه ] به ولد راجع است و ضمير جمع در [ علوا ] به ابيه و امّه راجع است .
قوله : تساووا فيه : ضمير جمع در [ تساووا ] به من يجب عليه الانفاق راجع است و ضمير مجرورى در [ فيه ] به انفاق عود مىكند .
قوله : على الاقوى فيهما : ضمير فيهما به [ اختلاف در ذكورية و انوثيّت ] و [ غناء بالفعل و بالقوّة ] راجع است .
متن :
و أما ترتيب المنفق عليهم : فالأبوان و الأولاد سواء
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 460
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٦٠