از ابان از غياث ضبّى از ابى عبد اللّه عليه السلام قال :
فى العنين اذا علم انّه عنّين لا يأتى النّساء فرّق بينهما و اذا وقع عليها وقعة واحدة لم يفرّق بينهما ، و الرّجل لا يردّ من عيب .
قوله : فانّه يتناول محلّ النزاع : ضمير در [ فانّه ] بكلام امام عليه السلام راجع بوده و مقصود از محل نزاع آنجائى است كه مرد مبتلاء به مرض جذام باشد .
قوله : و رجحان روايته : ضمير در [ روايته ] به قول اوّل راجع بوده و مقصود از روايت اينقول صحيحه حلبى است .
قوله : مع ما ضمّ اليها : مقصود از [ ما ضمّ ] دليل لا ضرر است و ضمير در [ اليها ] به صحيحه حلبى راجعست .
قوله : و هى ناقلة عن حكم الاصل : يعنى اگرچه اصل مقتضى لزوم عقد و عدم خيار در آن مىباشد ولى صحيحه مزبور نكاح را از حكم اصل نقل داده و آن را خيارى مىكند .
قوله : بكونه عيبا : ضمير در [ بكونه ] بجذام راجعست .
قوله : الحق به البرص : ضمير در [ به ] بجذام عود مىكند .
قوله : لوجوده معه فى النص الصحيح : ضمير در [ لوجوده ] به برص و در [ معه ] بجذام راجع بوده و مقصود از نص صحيح همان صحيحه حلبى مىباشد .
قوله : و مشاركته له : ضمير در [ مشاركته ] ببرص و در [ له ] بجذام راجع است .
فكان ينبغى ذكره معه : ضمير در [ ذكره ] ببرص و در [ معه ] بجذام عائد است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 158
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٨