لازمست كه عبد نيز قبول كند و قبول وى در تحقق نكاح ياد شده معتبر و لازمست و دليل بر اعتبار اين قبول از عبد يكى از دو امر ذيل است :
الف : آنكه ازدواج عبد با كنيز عقد است و در عقد اعتبار قبول مسلم و قطعى است .
ب : آنكه اباحه يا منحصر است در عقدى كه افاده نكاح نموده و يا در تمليكى كه مفيد ملك يمين است و هركدام كه باشد تحققش نياز به قبول دارد .
بعضى ديگر از فقهاء فرمودهاند :
قبول عبد شرط نبوده بلكه معتبر است كه مولى نكاح ياد شده را قبول نمايد زيرا وى ولىّ عبد است و پرواضح استكه در عقد مولى عليه قبولى ولى لازم شمرده شده چنانچه بملاحظه اينكه ولى كنيز مىباشد امر ايجاب نيز بدست وى بوده و موكول به او شده است .
قوله : انّه يكفى فى انكاح عبده لامته : ضمير در [ انّه ] به معناى [ شأن ] بوده و مقصود از [ انكاح ] انكاح مولى است و ضمير در [ عبده ] و [ امته ] به مولى راجعند .
قوله : الدّال على الاذن فيه : ضمير در [ فيه ] به نكاح راجعست .
قوله : كما يظهر من الرواية : مقصود اين فقره از روايت است كه امام عليه السلام فرمودند :
يجزيه ان يقول [ قد انكحتك فلانة ] .
قوله : و لا يقدح تسميته فيها نكاحا : ضمير در [ تسميته ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 371
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٧١