باشد عدّه نگهدارد .
سپس مىفرماين :
دليل اينحكم و اينكه ابعد الاجلين را بايد بعنوان عدّه نگه داشت آنست كه :
اگر چهار ماه و ده روز طولانىتر از زمان وضع حمل باشد رعايتش واضح و روشن است زيرا در آيه شريفه و روايت منقوله عدّه وفات به اين مدت تحديد و تعيين شده است .
و در صورتى كه زمان وضع طولانىتر باشد وجه لزوم مراعات آن اينستكه شرعا ممتنع و محال است كه زن با داشتن حمل از ميّت بتواند از عدّه خارج گردد از اينرو خروج از عدّه موقوف بر نهادن حمل و سبك شدن از آن مىباشد .
قوله : من اربعة أشهر و عشرة : در صورتى كه متعه زن حرّة باشد .
قوله : او شهرين و خمسة : بفرضيكه زن مملوكه باشد .
قوله : للتحديد بها فى الآية : ضمير در [ بها ] به اربعة اشهر و عشرة راجع بوده و مقصود از [ آيه ] آيه 234 از سوره بقره است كه مىفرمايد :
و الذين يتوفون منكم و يذرون ازواجا يتربصن بانفسهنّ اربعة أشهر و عشرا .
قوله : و الرواية : مؤلف گويد :
در اين باب روايات بسيارى است از جمله حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 15 ص 453 به اين شرح نقل نموده است :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 334
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٤