مخالف است و اجماع باقى علماء و فقهاء بر خلافش مىباشد بسيار مشكل است ولى در عين حال حكم ياد شده مشهورى بوده حتى بسيارى از اصحاب در آن خلافى نقل نفرمودهاند .
در نتيجه بايد گفت : اگر همانطوريكه مرحوم ابن ادريس حلّى فرموده اجماعى بر آن منعقد باشد كه به آن اخذ نموده و ما نيز همچون مشهور آن را بطور غير محصور تجويز مىكنيم و در غير اين صورت امر چنان است كه ديده مىشود يعنى مدرك حكم قابل اعتماد و استناد نيست .
قوله : و فيه نظر : ضمير در [ فيه ] به [ لا حصر ] راجعست .
قوله : قد عدل عنه : ضمير مجرورى در [ عنه ] به اصل عود مىكند .
قوله : و غيرها : يعنى غير اخبار مذكوره .
مؤلف گويد :
از جمله اخبار غير مذكوره حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 14 ص 446 به اين شرح نقل نموده :
محمد بن يعقوب از احمد بن محمد از حسين بن سعيد و محمد بن خالد از قاسم بن عروة از عبد الحميد از محمد بن مسلم از مولانا ابيجعفر عليه السلام فى المتعة ليست من الاربع ، لانها لا تطلق و لا ترث و انّما هى مستأجرة .
قوله : ضعيفة : مثل روايت ابو بصير از مولانا الصادق عليه السلام چه آنكه در سند آن معلى بن محمد واقع شده و وى ضعيف است .
قوله : او مجهولة : نظير روايت زرارة از مولانا الصادق
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 129
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٩