شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل اين حكن آن است كه :
نماء تابع اصل و عين است پس در مقدار آنچه مالك از ملكش اخراج نموده بايد بوى رجوع شود و از اين گذشته نسبت به مقدار زيادى كه عامى مدعى است اصل اقتضاء دارد كه بملك مالك باقى بوده و به او منتقل نشده است .
قوله : فيرجع الى ملكه : يعنى مالك اصل .
قوله : فى مقدار ما اخرجه منه عن ملكه : ضمير فاعلى در [ اخرجه ] به ملك و ضمير مفعولى بماء موصوله و در [ منه ] به نماء و ضمير مجرورى در [ ملكه ] نيز به مالك عود مىكند .
قوله : مع اصالة بقاء غيره : ضمير در [ غيره ] به ما اخرجه راجع است .
قوله : و عدم انتقاله : يعنى انتقال غيره .
قوله : و ملك الغير له : ضمير در [ له ] به غيره راجعست يعنى و اصالة عدم ملك الغير له .
متن :
و في المدة يحلف المنكر لأصالة عدم ما يدعيه الآخر من الزيادة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ت : و اگر مالك و عامل در مدت مساقات با هم نزاع داشتند منكر زيادى قولش مقدم است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 374
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٧٤