بيننده در نظر ابتدائى فريفته او شود به اين نحو كه محاسنى در او ايجاد كند كه واقعيت ندارد از جملهگونههاى وى را سرخ نموده و موهاى بلند بوى وصل كرده و صفحه صورت او را سفيد و درخشان نموده و دندانهاى او را بواسطه تراش منظم و مرتّب كرده و در مواضع حسّاس صورت خاهاى متناسب كوبيده كه مجموعه اين امور او را به زيبائى معجبى درآورده باشد و حال آنكه در صورت نبودن اين اوصاف قيافهاى كريه و منفور داشته باشد .
و چنانچه زن خود اين زيبائيهاى مصنوعى را بدون توسل به مشاطهگرى در خود بيافريند آن نيز حرام است .
ولى اگر اعمال و ايجاد زيبائى توأم با تدليس نباشد مثل اينكه زن شوهردارى كه شوهرش از اوصاف جمال و كمال ظاهرى وى مطلع است خود را چنين بيارايد حرام نبوده بلكه مستحب نيز مىباشد
قوله : و مثله فعل المرئة له : ضمير در ( مثله ) به تدليس ما شطه و در ( له ) به تدليس عائد است .
متن :
و تزيين كل من الرجل و المرأة بما يحرم عليه كلبس الرجل السوار ، و الخلخال ، و الثياب المختصة بها عادة . و يختلف ذلك باختلاف الأزمان و الأصقاع ، و منه تزيينه بالذهب و إن قل ، و الحرير إلا ما استثنى ، و كلبس المرأة ما يختص بالرجل ، كالمنطقة و العمامة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
30 - هركدام از مرد و زن اگر خود را به البسه و تزيينات ديگر مزّين و ملبّس كنند حرام است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 42
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٢