شارح ( ره ) مىفرماين :
چنانچه مرد دستبند زنان يا خلخالى كه ايشان به پاهايشان مىگذارند يا لباسهاى بلند مخصوص نسوان را بپوشد و زن عمامه و كمربند و ديگر تزيينات رجال را به خود آراسته نمايد .
و سپس مىفرماين :
البته البسه مختصه بزنان و مردان نسبت با زمان و امكنه فرق مىكند زيرا چه بسا لباس در زمان و مكانى از البسه مختصه رجال باشد ولى در مكان و زمان ديگر مشترك بين زنان و مردان يا لباس اختصاصى نساء محسوب شود و پس از آن مىافزايند :
و از مصاديق همين باب بحاسب مىآيد تزيين مردان خود را به طلا اگرچه كم باشد يا لباس حرير بتن بنمايند كه اين نيز حرام است مگر مقدار استثنائى از حرير يعنى به مقدار چهار انگشت بسته در كنارههاى لباس .
قوله : و يختلف ذلك : مشار اليه ( ذلك ) خصائص رجال و نساء از جهت البسه است .
قوله : و منه تزيينه بالذهب : ضمير در ( منه ) به تزيين رجل بما يحرم عليه ) راجع است .
متن :
و الأجرة على تغسيل الموتى و تكفينهم و حملهم إلى المغتسل ، و إلى القبر ، و حفر قبورهم ، و دفنهم ، و الصلاة عليهم ، و غيرها من الأفعال الواجبة كفاية ، و لو اشتملت هذه الأفعال على مندوب ، كتغسيلهم زيادة على الواجب و تنظيفهم و وضوئهم و تكفينهم بالقطع المندوبة ، و حفر القبر زيادة على الواجب
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 43
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٣