سؤال
علت سقوط كفاره در وضوء اين است كه آن فعل واجبى است پس نبايد بدنبالش كفاره باشد و اين تعليل عينا در غسل جارى بوده و بنابراين از باب ( العلة يعمّم كما يخصص ) حكم در غسل نيز بايد مانند وضوء باشد .
جواب
مرحوم شارح در جواب مىفرماين :
اگر به اين تعليل مستنبط بخواهيم اعتماد كنيم پس در تيمم نيز بايد سقوط موى را موجب كفاره ندانسته و آن را نيز بوضوء ملحق نمائيم بلكه در تطهير نجاست و ازاله آن نيز اگر سبب سقوط موى شد نبايد كفاره را واجب بدانيم در حالى كه خود مصنف به آن ملتزم نيست .
قوله : سقط من لحيته او رأسه : هردو ضمير مجرورى به [ محرم ] راجع است .
قوله : بمسّه : يعنى بمسّ محرم .
قوله : و الحق به المصنف : ضمير در [ به ] به وضوء عائد است .
و هو خارج عن مورد النص : ضمير [ هو ] به غسل راجع است و مقصود از نص روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل آن
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 333
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٣