شارح ( ره ) مىفرماين :
حتى اگر در دو روز يازدهم و دوازدهم رمى از وى فوت شد در وقت قضاء اول قضاء روز يازدهم و سپس قضاء دوازدهم و پس از آن تكليف ادائى آن روز را انجام دهد .
و در اينكه لازم باشد در وقت قضاء همچون اداء وقت رمى را مراعات نمايد به اين معنا كه بين طلوع آفتاب و غروب انجام دهد بين فقهاء دو قول مىباشد :
برخى رعايت آن را لازم و بعضى واجب نمىدانند ولى رعايت آن اجود القولين است .
ناگفته نماند كه در وقت مبادرت بقضاء لازم است نيت قضاء داشته باشند و بهتر اينست كه اداء را نيز در وقت خويش به قصد اداء انجام دهند ولى بر خلاف قضاء لزوم و وجوب ندارد .
و فرق اداء و قضاء در اين جهت ( لزوم قصد قضاء و عدم لزوم قصد اداء ) اين است كه در قضاء فعل صلاحيت براى اداء و قضاء هردو را دارد و چون مشترك بين ايندو است لاجرم مشخص نمودنش براى خصوص قضاء نياز به قصد و تمييز دارد بخلاف اداء زيرا در وقتى واقع مىشود كه ذمه شخص تنها به همان مشغول بوده و فعل به يك وجه بيشتر صلاحيّت وقوع ندارد ، فلذا محتاج به قصد و تمييز نيست .
قوله : فى تاليه : جار و مجرور متعلق است به [ مقدما ] و ضمير در آن به [ بعض الايام ] عائد است .
قوله : جتى لو فاته : ضمير منصوبى به رامى عائد است .
قوله : اجودهما ذلك : مشاراليه [ ذلك ] اعتبار وقت الرمى است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 180
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٠