شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
بر زن لازم است كه حتما تقصير كند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بنابراين اگر حلق نمايد از او مجزى نيست حتى اگر آن را نذر كند نذرش لغو و باطل است چنانچه اگر مرد در عمره تمتع به آن مبادرت ورزد اگرچه از باب عمل به نذر باشد لغو و بيهوده است .
سپس مىفرماين :
در حلق و تقصير لازم است ناسك نيّتيكه مشتمل بر قصد محلّ شدن از نسك مخصوص است نموده و آن را مقرون با قربت كند .
ناگفته نماند همين قدر كه مسماى حلق يا تقصير حاصل شود كافيست .
قوله : و ان نذره : يعنى اگرچه مرد حلق را نذر نموده باشد .
قوله : و يجب فيه : ضمير به حلق راجع است .
قوله : و يجزى مسمّاه : ضمير به حلق عائد است .
قوله : كما مرّ : در مبحث تقصير شرح آن گذشت .
متن :
و لو تعذر فعله في منى في وقته فعل بغيرها وجوبا ، و بعث بالشعر إليها ليدفن فيها مستحبا فيهما من غير تلازم ، فلو اقتصر على أحدهما تأدت سنته خاصة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
اگر ناسك در منى نتوانست عمل حلق را بجاى آورد واجب است در مكانى ديگر به آن مبادرت نموده و مستحب است مويها
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 134
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٤