شارح ( ره ) مىفرماين :
اگر غير از مو چيزى كه قابل تقصير بوده در اندام وى موجود باشد همچون ناخن امرار تيغ بر سر مستحبست و اگر نباشد كشيدن تيغ واجب مىباشد .
ولى بايد توجه داشت با بودن چيزى كه قابل تقصير است نمىتوان به صرف كشيدن تيغ بر سر اكتفاء كرد ، زيرا اين عمل بدل اضطرارى از حلق است و تقصير بدل اختيارى مىباشد و با قدرت بر بدل اختيارى معقول نيست به اضطرارى اكتفاء نمايند .
بعضى از فقهاء فرمودهاند :
كسى كه در عمره تمتع حلق نموده بجرم اين عمل حرام واجب است در اعمال منى علاوه بر تقصير تيغ را بسرش بكشد .
قوله : الموسى : به معناى تيغ است .
قوله : على رأسه : ضمير به فاقد الشعر راجع است .
قوله : ان وجد ما يقصر منه غيره : ضمير در [ منه ] به ماء موصوله و در [ غيره ] به شعر عائد است .
قوله : لانه بدل عن الحلق : ضمير در [ لانه ] به امرار موسى عائد است .
قوله : من غيره : ضمير به امرار راجع است .
قوله : لتقصيره بفعل المحرم : ضمير به [ من حلق فى احرام العمره ] راجع است و مقصود از فعل محرم حلق در عمره تمتع است .
متن :
و يجب تقديم مناسك منى الثلاثة على طواف الحج فلو أخرها عنه عامدا فشاة ، و لا شيء على الناسي ،
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 136
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٦