قوله : للمفيض من عرفات : مقصود از [ مفيض ] كسى است كه از عرفات كوچ كرده .
قوله : امّا بان نذره سفرا : ضمير منصوبى در [ نذره ] به صوم راجعست .
قوله : الّا انّه لا بدّ من تخصيصه بالقصد منفردا : ضمير در [ انّه ] به معناى [ شأن ] است و ضمير در [ تخصيصه ] به سفر راجعست .
قوله : لذلك : يعنى لانّ الاطلاق يتناول السّفر .
قوله : جوّز صوم الواجب مطلقا : هر روزه واجبى .
متن :
( قيل ) و القائل ابنا بابويه : ( و جزاء الصيد ) و هو ضعيف ، لعموم النهي ، و عدم ما يصلح للتخصيص .
شرح فارسى :
بعضى از فقهاء كه مقصود صدوقان عليهما الرّحمه باشند غير از سه مورد مشروع مورد ديگرى را نيز به آنها افزوده و گفتهاند :
روزهاى كه كفّاره صيد هست در سفر مىتوان گرفت .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اين رأى ضعيف و مورد اعتماد نيست زيرا دليلى كه از روزه در سفر نهى نموده عام مىباشد و مخصّصى كه اين مور را از تحت آن خارج كرده باشد در دست نيست .
مؤلف گويد :
رأى مزبور را مرحوم صدوق در مقنع اختيار نموده و فرموده :
فلا تصو من فى السّفر شيئا من فرض و لا سنّة و لا تطوّع الّا الصّوم الذى ذكرته فى اوّل الباب من صوم كفّارة صيد المحرم الخ .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 84
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨٤